Ci którzy odeszli ...

Ludzie odchodzą, ale pamięć o nich chcemy zachować jak najdłużej. Poniższa lista zawiera krótkie informacje o niektórych ze zmarłych członków SKPG, wraz z informacjami gdzie znajdują się ich groby.

Chcąc znaleźć miejsce pochówku osoby która spoczywa na jednym z krakowskich cmentarzy komunalnych polecamy skorzystać z lokalizatora znajdującego się na stronie: http://www.rakowice.eu


Adam Barwiński, ur. 8.XI.1937, zm. 29.XI.1974 w Krakowie, od czasów studenckich członek SKPG w Krakowie, w latach 1971-1973 prezes Koła Przewodników Tatrzańskich im. Macieja Sieczki, przewodnik tatrzański

Adam Barwiński ur. 8.XI.1937, zm. 29.XI.1974 w Krakowie, absolwent Liceum Nowodworskiego w Krakowie, fizyk po UJ, zawodowo związany z AGH (asystent prof. Mięsowicza), w latach 1971-1973 prezes Koła Przewodników Tatrzańskich im. Macieja Sieczki, przewodnik tatrzański (od r.1966)

Zmarł prawdopodobnie wskutek przedawkowania promieniowania neutronowego.

Miejsce spoczynku: Cmentarz Rakowicki w Krakowie, kwatera VI, rząd 16, miejsce 17


Krzysztof Baster, zm. 01.06.2012 w Krakowie, blacha nr 56, uprawnienia wew. na Tatry

1 czerwca 2012 roku zmarł w wieku 65 lat hm. Krzysztof BASTER, harcerz, drużynowy (1964−1966) i instruktor w Szczepie „Żurawie”, komendant Szczepu Wagabundów” (1973−1978), zastępca komendanta Hufca Kraków-Śródmieście (1974−1978), członek Rady Chorągwi Krakowskiej ZHP (1979−1982), były zastępca dyrektora Pałacu Młodzieży w Krakowie, przewodnik tatrzański, w czasach studenckich członek Studenckiego Zespołu Pieśni i Tańca UJ „Słowianki” i Studenckiego Koła Przewodników Górskich.
źródło: http://www.krakowska.zhp.pl/zmarli

Miejsce spoczynku: Cmentarz Rakowicki w Krakowie, kwatera: XXXII WSCH, miejsce 2.


Adam Bizerski, zmarł na zawał serca 20.03.1995 w Krakowie, przewodnik beskidzki (1959 r.)

Miejsce spoczynku: Cmentarz Bronowice w Krakowie, kwatera XXI, rząd 4, miejsce 15


Andrzej Jasiński, zm. 23 VIII w Krakowie, uprawnienia wewnętrzne na Tatry i Beskidy

Andrzej Jasiński, ur. 18.VII.1937, zm.23.VIII.2003, upr. wewn. na Tatry i Beskidy, absolwent wydziału budownictwa lądowego Politechniki Krakowskiej, ostatnio kierownik działu technicznego Spółdzielni Mieszkaniowej „Piast” w Krakowie.

Miejsce spoczynku: cm. parafiany Kraków Salwator, Al. Waszyngtona, sektor SC10, rząd 14, miejsce 4


Radosław Kostuj, ur. 26.06.1972 r., zginął w wypadku samochodowym 14.07.2009 r., blacha nr 706 (1997 r.), przewodnik beskidzki, miejski po Krakowie, przewodnik po Rumunii i po Karpatach Rumuńskich

Miejsce spoczynku: Cmentarz Rakowicki w Krakowie (część od ul. Prandoty),kwatera LXXX WSCH, szereg 6, 20 grób od lewej strony.

Sposób dojścia: od głównego wejścia przy ul. Prandoty należy iść główną aleją prosto,z lewej mijamy charakterystyczny grobowiec – piramidę (rodzinyKozłowskich). Za skrzyżowaniem alejek, idziemy dalej prosto, gdzie po ok. 25 m., z prawej strony zobaczymy grób rodziny Słowików (z niewielkim, metalowym krzyżem monogramowym – połączenie litery P i X). Szukany grób znajduje się na jego wysokości, w 3 szeregu od żywopłotu.

Otoczenie: w sąsiedniej kwaterze LXXXI WSCH (szereg 1, 13 i 14 grób od lewej strony), znajdującej się od strony ul. Prandoty, położone są 2 miejsca pochówku ofiar katastrofy lotniczej pod Policą, z 2 kwietnia 1969 r. Pierwszy to grób Zbigniewa Rawicza (1932 – 1969) – pilota PLL LOT, trzykrotnego Samolotowego Mistrza Polski, znajdującego się wśród pasażerów (nie członków załogi) feralnego lotu z Warszawy do Krakowa. Grób Zbigniewa Rawicza ma kształt wysokiej, pionowej, czarnej płyty nagrobnej. Obok druga mogiła katastrofy pod Policą (w postaci dużego, granitowego głazu). To miejsce spoczynku Ireny Tetelowskiej (1927 – 1969) – dyrektora Ośrodka Badań Prasoznawczych w Krakowie, dziennikarki, asystentki prof. Zenona Klemensiewicza (1891 - 1969) – polonisty i językoznawcy, który także zginął w tym wypadku lotniczym (jego grób znajduje się w części głównej Cmentarza Rakowickiego, w kwaterze M PŁD, szereg 1).


Jerzy Kowalczyk, zm. 13.04.2015 r. w Krakowie, blacha nr 9, przewodnik beskidzki

Miejsce spoczynku: Cmentarz Piaski przu ul. Zagnańskiej w Kielcach.

Sposób dojścia: Jerzy Kowalczyk pochowany w Kielcach na cmentarzu Piaski przy ulicy Zagnańskiej Do mogiły dochodzi się główną aleją do końca, następnie należy skręcić w lewo i po przejściu około 80 metrów po lewej stronie alejki znajduje się mogiła ś.p. Jerzego Kowalczyka

„Bo na tej ziemi jesteś po to właśnie
By z ognia zgliszcza
Mógł powstać dyjament
Wiekuistego zwycięstwa zaranie”

C.K.Norwid

Biografia: Jerzy Kowalczyk urodził się 1.IX. 1938 w Skarżysku Kamiennej, gdzie upłynęły mu lata dzieciństwa szkolne i młodzieńcze.

Czasy studenckie to ukochany Kraków , Beskidy , Tatry, wyprawy jaskiniowe i wieloletnie studiowanie na AGH.

W latach 1959 -69 uczestniczył i organizował rajdy, złazy turystyczne krakowskich studentów m.in. czterokrotnie Rajd Kulczyckiego, Rajd z Marzanną, Złaz bez celu i inne.

Przez wiele lat prowadził bazę studencką w Krościenku nad Dunajcem i Klub Turystyczny Wibram.

Był przodownikiem GOT, instruktorem i przewodnikiem beskidzkim -  blacha numer 9, był również prezesem SKPG w 1963 roku.

Jako absolwent wydziału elektrotechniki AGH w Krakowie w latach 1968 – 70 pracował w Zakładach Azotowych w Tarnowie a później w „Elektromontażu” Kielce.

Był pomysłodawcą przekształcenia szkoły przyzakładowej w Zespół Szkół Informatycznych im. gen. Józefa Hauke Bosaka w Kielcach i jej wieloletnim dyrektorem.

W 2004 roku utworzył stronę internetową poświęconą Powstaniu Styczniowemu 1863, na której opisał 322 miejscowości, opracował kilkaset biografii i indeks 1857 nazwisk powstańców, umieścił około 5 tysięcy zdjęć mogił, pomników i tablic upamiętniających powstanie styczniowe (http://www.powstanie1863.muzeumhistoriikielc.pl)

Jerzy Kowalczyk 11 listopada 2013 roku z rąk Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego otrzymał Dyplom - za zdobycie wyróżnienia w ogólnopolskim konkursie na najlepsze obchody 150 rocznicy Powstania Styczniowego

Zarówno w krakowskim jak i kieleckim okresie życia (45 lat) był pasjonatem fotografii, historii, krajoznawstwa, aktywnie związany Polskim Towarzystwem Turystyczno- Krajoznawczym, gdzie pełnił różne funkcje, został odznaczony Złotą Honorową Odznaką PTTK nr 3194 z 6.04.1973 r. oraz organizował różne imprezy turystyczne, w tym m.in. był pomysłodawcą akcji „Łysogóry – czyste góry”.

Autor artykułów i opracowań o górach, Legionach i Powstaniu Styczniowym 1863 między innymi :

  • „Beskidy w literaturze pięknej” O/M PTTK Kraków
  • „Śladami pamiątek Pierwszych Bojów Legionów Polskich 1914-1915” PTTK O/Kielce
  • Jerzy Kowalczyk, Adam Massalski, Tomasz Wą­growski, „W hołdzie przeszłości 1863-1864”, Kieleckie Towarzystwo Naukowe, 2003.
  • „Miejsca pamięci Powstania Styczniowego 1863-1864 na terenie województwa świętokrzyskiego” Kielce, 2013
  • „Był rok 1863 w Daleszycach” Daleszyce, 2013

Jerzy był wspaniałym człowiekiem, przedobrym ojcem, dziadkiem i mężem.
Zmarł w Krakowie 13 kwietnia 2015 roku.

 "Jerzego znało się, ceniło i lubiło i … żal. Żal, jaki powstaje zawsze, kiedy odchodzi osoba nietuzinkowa, która samym swym byciem wytwarza pewien koloryt. Osoba, wraz z którą odchodzi coś trudno uchwytnego i niepowtarzalnego..." – PTTK Kielce

Opr. heszko


Wiesława Kowalik-Jędrzejewska, zm. 26.12.2016 r., uprawnienia wewnętrzne na Beskidy otrzymane przed wprowadzeniem odznak członkowskich

Pochowana na Cmentarzu Parafii Katedralnej Sosnowiec, ul. Mireckiego-Smutna, Kwatera 17-170 (za kaplicą cmentarną).


Roman Krukierek, ur. 1935 r., zm. 05.10.1990 r., blacha nr 88 (1965 r.), przewodnik beskidzki

Miejsce spoczynku: Cmentarz Rakowicki w Krakowie, kwatera: pas 79 WSCH, szereg 1, 13 grób od lewej strony.

Sposób dojścia: od głównego wejścia  należy  iść  główną  aleją  i  za  grobowcem Jana Matejki (1838 – 1893), skręcić  w   pierwszą  alejkę  w  lewo i kierować się prosto. Na drugim  skrzyżowaniu alejek (za położonym  na  środku  alejki  grobowcem  Staniszewskich),  po  prawej stronie znajduje się kwatera : pas 79 WSCH. Grób  położony  jest w środkowej części szeregu 1.

Otoczenie: skręcając w lewo, za  grobowcem  Jana Matejki (1838 - 1893)  i  kierując się prosto, w  położonej  na  prawo  kwaterze: pas 46 WSCH  (w  jej  środkowej części,  w  szeregu  2)    odnajdziemy    charakterystyczny    grobowiec Franciszka Bujaka (1875 – 1953)  –  historyka  i  geografa, autora  monografii   wsi   Żmiąca  (1903)  w   Beskidzie  Wyspowym, za   którą   otrzymał nagrodę Akademii Umiejętności. Idąc  dalej, w kolejnej  kwaterze  (narożnik kw.: pas 47 WSCH/PŁN)  leży Józef Szujski (1835  - 1883) – badacz  dziejów  Polski, twórca  krakowskiej szkoły historycznej. Tuż obok(pas 47 WSCH) grobowiec Oskara Kolberga (1814 – 1890)  –  wybitnego  badacza  folkloru  ludu   polskiego. Grobowiec jest  zwieńczony   popiersiem   wielkiego   etnografa   autorstwa   rzeźbiarza Tadeusza Błotnickiego (1858 – 1928). W  sąsiedniej  kwaterze   (pas 48 WSCH, szereg 4, 1 grób  od  lewej  strony) położony jest grób Lucjana Orkisza (1889 – 1973) – astronoma, odkrywcy pierwszej  polskiej  komety  (3 IV 1925 r.), w  obserwatorium  astronomicznym na Lubomirze w Beskidzie Średnim. Grób astronoma ma kształt obelisku  (w sąsiedztwie jest drugi nieco mniejszy)  i  jest  dobrze widoczny od strony pasa 48 PŁD (środkowa część).


Krzysztof Krzemień, ur. 08.04.1946 r., zm. 03.10.2000 r., blacha nr 47 (1964 r.), przewodnik beskidzki, ratownik GOPR

Miejsce spoczynku: Cmentarz Rakowicki w Krakowie, kwatera Aa WSCH, szereg 10, 4 grób od prawej strony.

Sposób dojścia: od głównej bramy należy iść lewą alejką równoległą do alei głównej i skręcić w lewo, w pierwszą boczną alejkę oraz podejść do skrzyżowania alejek. Kwatera Aa znajduje się  po  prawej  stronie. Grób jest położony na przeciwległym krańcu kwatery, naprzeciw mogiły poległych w wydarzeniach 1848 r. w Krakowie (z charakterystyczną wysoką rzeźbą anioła).

Otoczenie: stojąc przy grobie widzimy monumentalną rzeźbę Anioła Zemsty autorstwa Konstantego Laszczki  (1865-1956),  nad  mogiłą  ofiar  bombardowania Krakowa w 1848 r. (kw.Cd WSCH). W kolejnym szeregu grobów (już położonych tyłem, należących do kwatery Aa ZACH) znajduje się opuszczony grób prof. Izydora Kopernickiego (1825-91) – lekarza, etnografa, badacza antropologii mieszkańców Karpat (11 grób od lewej strony).


Włodzimierz Kulczycki, ur. 12.09.1919 r., zm. 16.03.1958 r. w Krościenku, założyciel SKPG Kraków, uprawnienia wewnętrzne na Tatry i Beskidy (1956 r.)

Miejsce spoczynku: Cmentarz Rakowicki w Krakowie, kwatera LVII WSCH, szereg 15, 1 grób od lewej strony.

Sposób dojścia: od głównego wejściaprzy ul. Rakowickiej należy iść w kierunku wyjścia (wejścia) przy ul. Prandoty. Na alejce dochodzącej do bramy wyjściowej (w bezpośrednim sąsiedztwie), należy skręcić w dowolną alejkę w lewo i kierować się prosto, cały czas obierając kierunek wzdłuż ul. Prandoty. Idąc na wprost dojdziemy do ujęcia wody (2 studzienki). Za ujęciem wody niewielka, wąska kwatera (pas 82). Za nią, po prawej stronie, kwatera LVII z grobem W. Kulczyckiego. Możemy iść dalej prosto, wzdłuż południowego boku kwatery. Mogiła położona jest w pobliżu narożnika kw. LVII PŁD/WSCH (za dużym, czarnym grobowcem rodziny Łodzińkich). Gdy wybieramy wejście na cmentarz główny od strony ul. Prandoty, z alei wejściowej należy skręcić w pierwszą, boczną alejkę, w prawo i podążyć dalej według opisu.

Otoczenie: wracając od grobu W. Kulczyckiego tą samą drogą, warto odwiedzić miejsce spoczynku Władysława Krygowskiego (1906-98)–autora przewodników po Beskidach Zachodnich i Wschodnich (w tym pierwszego, powojennego przewodnika po Beskidzie Niskim z 1954 r.), twórcę wielu wspomnieniowych publikacji górskich, wieloletniego redaktora naczelnego rocznika „Wierchy”, znakarza i działacza turystyki górskiej. 21 XII 2005 r., Rada Miasta Krakowa nadała imię Władysława Krygowskiego ulicy w Borku Fałęckim (pomiędzy ulicami: Borkowską, Forteczną a prof. Bartla). 23 VIII 2009 r., jego imię otrzymało schronisko PTTK na Hali Kondratowej. W Bieszczadach, przełęcz pomiędzy Tarnicą a Szerokim Wierchem nosi imię Przełęczy Krygowskiego. Władysław Krygowski leży w kwaterze LXIII ZACH (szereg 1, 15 grób od lewej strony). Idąc od strony grobu W. Kulczyckiego należy skręcić w drugą alejkę, w prawo, za ujęciem wody. Grób znajduję się w środkowej części szeregu. To także miejsce spoczynku jego żony, Anny Zofii Krygowskiej (1904-88), z domu Czarkowskiej, matematyka (twórczyni krakowskiej szkoły dydaktyki matematyki), taterniczki, turystki górskiej.

Więcej informacji o Włodzimierzu Kulczyckim w zakładce o historii Koła


Bartłomiej Kwiatkowski, ur. 13.03.1936 r., zm. 17.09.1971 r., przewodnik beskidzki z 1959 r.

Miejsce spoczynku: Cmentarz Rakowicki w Krakowie (część od ul. Prandoty), kwatera LXXXII WSCH, szereg 7, 11 grób od prawej strony. Pochowany ze swoją żoną Cecylią Pietruszką - Kwiatkowską.

Sposób dojścia: od  głównego wejścia przy ul. Prandoty należy iść główną aleją, a następnie skręcić w prawo na skrzyżowaniu alejek, za charakterystycznym grobowcem – piramidą (rodziny Kozłowskich). Skręcając w prawo z głównej alei, należy iść prosto, do następnego skrzyżowania alejek. Kwatera LXXXII znajduje się po lewej stronie. Grób położony jest po przeciwnej stronie kwatery (bliżej płn boku).                       

Otoczenie: z okolic  grobu, kilkanaście  metrów  w  przód, widzimy 2 mogiły opasane biało – czerwoną szarfą. Jedna z nich, mogiła z wyższym brzozowym krzyżem to miejsce spoczynku ks. Władysława Gurgacza (1914-49) – kapelana Polskiej Podziemnej Armii Niepodległościowej w okresie stalinowskim (pseudonim Sem), działającego  głównie  na  terenie  Sądecczyzny (patrz: Hala Łabowska). Aresztowany i w wyniku pokazowego procesu skazany  na  śmierć. Wyrok wykonano 14 IX 1949 r., w krakowskim więzieniu na Montelupich. W tym  samym  miejscu  pochowano straconego z  ks. W. Gurgaczem, innego żołnierza podziemia  niepodległościowego, Stefana Balickiego (1922-49), pseudonim Bylina (kwatera LXXXII WSCH, szereg 14, 8 grób od prawej strony). W  tym  samym  szeregu (3 grób w  lewo  od pochówku ks. W. Gurgacza) leży inna ofiara procesu i wyroku z 14 IX 1949 r. To grób Stanisława Szajny (1924-49) – żołnierza podziemia antykomunistycznego (kwatera LXXXII WSCH, szereg 14, 11 grób od prawej strony). Kamienny, niewysoki krzyż przeplata widoczna biało-czerwona szarfa. Grób leży w tym samym rzędzie, w którym znajduje się mogiła Bartłomieja Kwiatkowskiego.


Andrzej Mróz, ur. 25.08.1942 r., zginął 19.07.1972 r. na Aguille Noire w Alpach i tam spoczął, uprawnienia wewnętrzne na Tatry i Beskidy (1960 r.)

Miejsce spoczynku: mogiła symboliczna, Cmentarz Rakowicki w Krakowie (część od ul. Prandoty), kwatera: pas D, szereg 1, 4 grób od prawej strony.

Sposób dojścia: od wejścia przy ul. Prandoty należy iść główną aleją, prawie do końca. Grób położony jest przy głównej alei, po lewej stronie, na wysokości kwatery żołnierzy radzieckich.

Otoczenie: w tej samej kwaterze i szeregu (2 grób od lewej strony), położona jest mogiła prof. Juliana Aleksandrowicza (1908-88) – wybitnego lekarza, hematologa, ekologa, pioniera krwiodawstwa, wielkiego propagatora żywności z mikroelementami (zwracał uwagę na ogromne znaczenie magnezu w prawidłowym funkcjonowaniu organizmu człowieka). Prof. Julian Aleksandrowicz był żołnierzem kampanii wrześniowej i konspiracji w Armii Krajowej ( pseudonim Doktor Twardy), wydostał się z krakowskiego getta, przechodząc kanałem pod Wisłą, na lewobrzeżną część Krakowa. Jako jedyny w Krakowie posiada dwie ulice swego imienia: Juliana Aleksandrowicza i Doktora Twardego. Idąc wzdłuż lewego boku kwatery żołnierzy radzieckich i skręcając w pierwszą alejkę w lewo, dojdziemy do grobowca rodziców Jana Pawła II, matki Emilii z Kaczorowskich (1884-1929), Karola Wojtyły ojca (1879-1941) oraz przedwcześnie zmarłego brata Edmunda (1906 – 1932). Nieopodal miejsca pamięci z I i II wojny światowej (dawny cmentarz wojskowy).


Antoni Pasich, ur. , zm. 10.10.2012 w Przemyślu, blacha nr 14 (przed 1964 r.), przewodnik tatrzański

Antek pojawił się w naszym Kole (wówczas KPS przekształconym potem w SKPG) prawie na samym jego początku bo ok. 1960 r. Wyróżniał się silnym charakterem, wielkimi zdolnościami organizacyjnymi i pasją gór, co nie opuściło go aż do śmierci. Był w grupie 14 naszych kolegów którzy jako pierwsi uzyskali w 1966 r. państwowe uprawnienia przewodników tatrzańskich (wcześniej bo w 1963 r. pierwsze blachy państwowe otrzymało 12 beskidzkich) a już wcześniej bo w 1963 r. został ratownikiem GOPR, w pierwszej 7ce z naszego Koła.Organizował rajdy tatrzańskie i chodził po Tatrach ale też równie chętnie po Beskidach. Toteż gdy losy życia i żona (Zosia Łazoryk-Pasich, też przewodniczka z naszego Koła) przywiodły go do Przemyśla gdzie zamieszkał na stałe związał się głównie z Bieszczadami i tamtejszą grupą GOPR. Ale nie tylko.

Antek utworzył w Przemyślu biuro turystyczne TREK i poprzez nie pioniersko zapoczątkował prowadzenie grup turystycznych z Polski po Karpatach Wschodnich. W tamtych latach to było b.trudne (trudności aprowizacyjne, graniczne, noclegowe) ale to energii Antka tak wielu ludzi zawdzięcza porządne poznanie Czarnohory, Gorganów, Bieszczad Wschodnich. a w późniejszym okresie także Kaukazu, głównie na pobytach narciarskich.

Miłość do nart Antka i jego klasa jazdy (był instruktorem i trenerem) to cały osobny rozdzialik. Przytoczę tylko taki epizod. Na jednych z mistrzostw narciarskich naszego Koła (na Łapsowej Polanie w Gorcach, w 1976 r. - zawody o Puchar prezesa SKPG) zjawił się nikomu nieznany (!) starszy pan, powiedział że on też jest członkiem SKPG i chciałby wziąć udział w tych zawodach. Przypiął narty, zajął pierwsze miejsce i odjechał. Nartami zaraził też najbliższą rodzinę - w ich pięknym domu w Przemyślu można znaleźć mnóstwo dyplomów za zajęcie pierwszych miejsc także przez żonę i dzieci, zwłaszcza Agnieszkę. Ale przede wszystkim można napatrzeć się na mnóstwo wspaniałych zdjęć górskich które zrobili, zwłaszcza w Karpatach Wschodnich.

Dodam jeszcze że Antek był również zamiłowanym żeglarzem, nie tylko jeziornym ale i oceanicznym. W działalności zawodowej i dochodowej, jako z wykształcenia inżynier elektryk po AGH, zajął się w ostatnich latach rozwojem w Polsce energetyki wiatrowej. Sukcesy  i w tej dziedzinie przerwał galopujący nowotwór. Rok temu jego pogrzeb w Przemyślu zgromadził bardzo wielu ludzi, w tym delegację Grupy Bieszczadzkiej GOPR, delegacje z Ukrainy.

autor tekstu: Tomek Płazak


Cecylia Pietruszka - Kwiatkowska, ur. 19.05.1940 r., zm. 6.08.2004 r., przewodnik beskidzki (1961 r.)

Miejsce spoczynku: Pochowana razem ze swoim mężem Bartłomiejem Kwiatkowskim.


Ewa Piórecka-Kulczyńska, zm. 31 lipca 2012 r., przewodnik tatrzański od 1960 r., uprawnienia wewnętrzne

Magister farmacji, oddana aktywnie służbie zdrowia, instruktor narciarski.

Miejsce spoczynku: Cmentarz Rakowicki, kw. XIIIB rząd 10 miejsce 16

English »
 
Text-to-speech function is limited to 100 characters
English »
 
Text-to-speech function is limited to 100 characters
English »
 
Text-to-speech function is limited to 100 characters

Jerzy Przemysław Węglarski, ur. 11.04 1971 r., zm. 02.03 1998 r., blacha nr 679 (1992 r.), przewodnik beskidzki

Miejsce spoczynku: Cmentarz Rakowicki w Krakowie; kwatera: pas 4 ZACH; szereg 1; 8 grób od prawej.

Sposób dojścia: od głównej bramy należy iść aleją w kierunku kaplicy pogrzebowej, a następnie na jej   wysokości, skręcić w prawą, środkową alejkę i podejść ok. 80 m (po drodze pomnik – grób prezydenta Krakowa Juliusz Leo (1861-1918).                                                                                      

Otoczenie: w kwaterze naprzeciw (pas 5 WSCH), ok. 5 m w lewo, miejsce spoczynku inż.arch.Medarda Stadnickiego (1895-1970) – budowniczego kolei  linowej  na Kasprowy Wierch (1935-36). W tej samej kwaterze (pas 5 WSCH), ok. 20 m w  prawo,  grób  Marii  Dobrzańskiej  (1872-1950) – matki majora Henryka Dobrzańskiego „Hubala”(1897-1940), legendarnego dowódcy oddziału partyzanckiego z początku II wojny św. wraz z symboliczną, pamiątkową tablicą jemu poświęconą (nieznane jest miejsce spoczynku majora Hubala).


Wacław Witko, ur. 01.07.1949 r., zm. 12.11.2007 r., blacha nr nr 168 (1969 r.), przewodnik beskidzki

Miejsce spoczynku: Cmentarz Rakowicki w Krakowie, kwatera XIVa WSCH, szereg 7, 4 grób od lewej strony.

Sposób dojścia: od głównej bramy cmentarza należy iść główną aleją i skręcić w drugą alejkę w prawo, za grobowcem Jana Matejki (1838-93), a następnie iść prosto do pierwszego skrzyżowania alejek. Kwatera XIVa WSCH znajduje się po lewej stronie.

Otoczenie: Przed pierwszym skrzyżowaniem alejek po lewej stronie znajduje się grób Juliusza Szumskiego (1926-2003) – architekta i taternika (kw. XIIIb WSCH, szereg 1, 3 grób od prawej strony). Kilkanaście metrów na zachód (kierunek ul. 29 listopada), w kwaterze XIV PŁD (szereg 1, 2 grób od lewej strony), położony jest charakterystyczny grób z drewnianym śmigłem. To miejsce spoczynku pilota Aleksandra Rudy-Rudkowskiego (1914-2001), jedynego ocalałego członka załogi samolotu PZL 23 Karaś  zestrzelonego nad Orawką, 3 września 1939 r., w czasie bombardowania  niemieckich kolumn pancernych (patrz: grób pilotów obok kościoła w Orawce). Stojąc tu, po przeciwnej stronie, w kwaterze: pas 40 PŁN (szereg 1, 7 grób od prawej strony) znajdziemy miejsce spoczynku Sławomira Odrzywolskiego (1846-1933) – architekta m.in. kościołów: w Miejscu Piastowym (1888), Albigowej (1895-97), Rabce (1902-08), Zabawie k/Radłowa (1911-12), a także wraz z Wacławem Krzyżanowskim (1881-1954) głównego gmachu AGH w Krakowie (1923-35).


Plany cmentarzy

Cmentarz przy ulicy Prandoty

Cmentarz Rakowice

Cmentarz Salwatorski